Eigen plek Auteur Lilian Bos, april 2019

Mijn woonreis…. een persoonlijk verhaal over de huizen waarin ik woonde.

Koningsdag is net achter de rug en het voorjaar al weer een tijdje bezig.

Huizen had er alles aan gedaan om er weer een mooi feest van te maken. Het weer was niet al te best en ik besloot om pas laat op pad te gaan. Eens kijken hoe het dorp waar ik bijna 5 jaar geleden mijn eerste huis kocht het feest vierde. Ik parkeerde mijn fiets in een zijstraat van het grote plein. Lopend richting het terras, langs kraampjes waarop de uitstalling grotendeels al was opgeruimd of verlaten, verbaasde ik mij over zoveel nieuwe winkels. Ik was al een hele tijd niet meer in het oude dorp geweest. Een nieuwe tweedehands zaak trok mijn aandacht en ik liep naar binnen. Bijna sluitingstijd dus gauw even een eerste indruk opdoen van de boeken en meubels. Ik had niets nodig maar was wel nieuwsgierig naar bijzondere objecten en boeken. Zonder aankopen verliet ik de winkel en volgde mijn weg naar het plein. Goede muziek en een overdekt terras waar nog voldoende plaats was om even te gaan zitten. Een serveerster kwam direct naar mij toe en ik bestelde een biertje van de tap, de kaart was speciaal voor Koningsdag versimpeld en de keuze beperkt. Rond het plein stonden diverse eetkramen, van patat, worsten tot vis. Ik bestelde een broodje paling, dat bleek een prima keuze te zijn.

Waarom kom ik hier helemaal geen bekende tegen? Ik woon toch al bijna 5 jaar in Huizen. Sinds ik Delft had verlaten is het nooit meer gelukt om een band op te bouwen met mijn woonplaatsen. Bewoners komen en gaan. Oppervlakkige contacten en tijdelijke vriendschappen. Onlangs zei iemand nog tegen mij dat vriendschappen tijdelijk zijn, zolang het nodig is. Daarna vervolgt ieder weer zijn weg om nieuwe vriendschappen te maken.

Delft was mijn eerste stap naar zelfstandigheid. Op kamers, wonen in huizen met andere studenten in hartje binnenstad. Vanuit mijn huis was ik in een mum van tijd bij bioscoop, café, studentenvereniging en winkels. Met mooi weer zittend op een populair terras kwamen er altijd wel bekende langs en schoven aan voor een drankje en een gezellig gesprek. Ik heb in drie heel verschillende huizen gewoond. Huis nummer 1 was een prachtig grachtenpand met marmeren vloer en lambrisering in de hal en een mooie trappartij. Ik was de enige student en de kamerhuur was hoog dus keek ik uit naar een ander huis. Via instemming kwam ik terecht in een bovenwoning waar we met 6 studenten woonden. Een aannemer had op de begane grond een werkplaats. Intern ben ik nog een keer verhuisd van een kleine kamer aan de achterzijde met een petroleumkachel naar een grote kamer aan de straatzijde met een gaskachel, grote schuiframen, verbonden door ensuite deuren met een slaapkamertje. Als de aannemer ‘s ochtends de schuifdeuren naar de werkplaats opende schudde de vloer hevig en in de winter trok de kou door de kieren tussen de planken naar binnen. De vaste bewoners studeerde af en vlogen uit. Ik wilde weer een volgende stap maken en vertrok naar een groot huis aan de oude Delft. Een groep bevlogen mensen had deze woning gekocht en verbouwd tot woongroep. Op elke verdieping bevond zich een eetkeuken en daar omheen de kamers van de bewoners. Op de begane grond was de gezamenlijke ruimte voor feesten en bijeenkomsten. Mijn kamer met centrale verwarming had grote ramen aan de tuinzijde. Hoewel dit huis luxer was had huis 2 toch wel mijn voorkeur. Het waren de bewoners die sterk het woongenot bepaalde. Oog voor elkaar, gezamenlijk eten en fijne gesprekken in de onverwarmde keuken. (het fornuis deed in de winter vaak dienst als verwarming).

Huis 3 heb ik verlaten na mijn afstuderen. Ik trok bij mijn vriend in die al naar Almere was verhuisd.

Een Maisonnette woning op de 2e en 3e etage. Dit was de eerste keer dat ik buren had die ik zo goed als nooit tegen kwam. We hadden de pech dat de buurvrouw een kunstenares was met saxofoon. Regelmatig konden wij meegenieten van haar riedeltje. Gek, het is inmiddels 30 jaar geleden maar ik kan het deuntje nog reproduceren. Na 2 jaar is ze verhuisd en kwamen er fijne buren naast ons wonen. Met de onderburen hadden we minder geluk. Het was een verslaafd stel. Luidruchtig en een nachtleven, zij hadden een koffieshop in Amsterdam. De stofzuiger werd elke nacht langdurig gebruikt. De pitbull heeft op een nacht de kakatoe gedood. We hoorden het de volgende dag en dat verklaarde het vreselijke gekrijs in de voorgaande nacht. Er was vaak ruzie. Gesprekken met politie en buren leiden tot niets. Het advies van de politieagent dat we misschien maar beter konden verhuizen hebben we ter harte genomen. Nog voor we zouden verhuizen naar een nieuwbouwwoning in Zeewolde overleed de buurjongen in de berging aan een hartstilstand door drugsgebruik.

Zeewolde, daar was bouwgrond nog te koop voor een redelijke prijs. We schakelde een architect in voor het ontwerp. Het werd een woon-werk pand op een van de bedrijventerreinen in Zeewolde. Prima plek met een volgroeide wilg achter op het terrein die we lieten staan.

Veel lichtinval door de grote glazen gevels. Het pand werd casco opgeleverd en de afbouw deden we zelf evenals het ontwerp voor keuken, badkamer en toiletruimte. Het keukenontwerp werd door een timmerfabriek in plankjes en werkblad aangeleverd. De apparatuur, ladegeleiders en scharnieren, sanitair, kranen en deurbeslag kochten we zelf in. Het inbouwen en schilderen deden we zelf.

Resultaat, een fijn vrijstaand huis met bedrijfsruimte en garage. Tuin rondom met fruitboompjes en een mooi terras, bereikbaar vanuit de woonkamer via openslaande deuren.

De crisis eind jaren 90 was het startpunt voor een nieuw avontuur. We kochten een dorpscafé in Friesland. Het werd ons eigen renovatieproject. Na al die jaren casco opdrachten te hebben gedaan was dit weer een nieuwe uitdaging.

Het pand was volledig uitgewoond en er was veel achterstallig onderhoud. Alle kozijnen dienden vervangen te worden en voorzien van dubbel glas. Het dak hersteld en de gootklossen vernieuwd.

De indeling van het pand ging volledig op de schop. Containers vol muffe zachtboard wanden en plafonds, losgebikte wand en vloertegels en puin werden afgevoerd. De bar, tapinstallatie en koelcel werden ontmanteld en afgevoerd. Het stof daalde neer en de opbouw kon beginnen. De planning moest volledig worden omgegooid omdat ik zwanger was. De badkamer moest eerst. Nieuwe gipswanden werden geplaatst op de begane grond en verdieping, de badkamervloer gestort en sanitair aangelegd. De houten vloer van het voormalig café werd vervangen door een geïsoleerde betonvloer. Nadat een stuk verdiepingsvloer was verwijderd werd een volledig nieuw trap geplaatst en gebeitst. Een kleurenschema gemaakt voor alle ruimten en onderdelen. Plafondbalken, plafonds, wanden, lambrisering, kozijnen, ramen en deuren geschilderd. Raamblinden gemaakt en geschilderd. Vele uren werk zaten er al in het pand en de jaren vlogen voorbij. Het was een 10 jaren plan. Het dorp nam het ons kwalijk dat wij hun dorpscafé niet meer openstelde en de jeugd verzamelde zich regelmatig rond het pand. Een vreselijke periode begon na 7 jaar hard werken. Het dorp keerde zich tegen ons, een mediator werd vanuit de gemeente aangesteld om de situatie niet te laten escaleren. De mentale schade voor ons gezin werd te groot. Na tien jaar vertrok ik met mijn zoon naar het geboortedorp van mijn echtgenoot.

We konden een nieuwe start maken in het huis van mijn schoonmoeder. Het was een twee onder een kap woning in de oude dorpskern. Klein maar schitterend gelegen. De keuken en badkamer waren toe aan een grondige renovatie maar dat maakte ons niet zo veel uit. We waren in een vriendelijk dorp beland en voelde ons welkom. Na de verkoop van het pand in Friesland zou mijn echtgenoot bij ons komen wonen.

Schoonmoeder overleed 3 jaar na onze verhuizing, het pand in Friesland was nog niet verkocht en mijn echtgenoot besloot in Friesland te blijven wonen. In 2014 moesten we weg uit ons tijdelijk verblijf. Het huis werd door de familie te koop gezet. Ik heb veel rondgefietst in Blaricum en omgeving, Funda afgestruind en makelaars benaderd voor een betaalbaar huis. Ik besloot om mij in te schrijven voor een nieuwbouwproject. De ontwikkelaar werd het niet eens met de gemeente over het bouwproject. Na maanden uitstel besloot ik uit het project te stappen. Ik moest heel binnenkort het huis uit. Uiteindelijk vond ik het huis dat ik kende van een verkoopbrochure die een jaar daarvoor mijn aandacht trok. Ik was toen al naar het project in aanbouw gaan kijken maar vond de ligging niet ideaal. Ik weet nu beter. Het is een prima locatie, naast een winkelcentrum en dicht bij de middelbare school. Het huis heeft op ons gewacht.

Inmiddels gaat mijn zoon voor zijn opleiding dagelijks naar Hilversum. Wordt het weer tijd voor een nieuw woonavontuur? Of zal ik wachten tot hij op zichzelf gaat wonen.

Ik droom regelmatig over een huisje aan zee, hoeft niet groot of lux te zijn. Het gaat om de plek en de mensen om mij heen. Die maken er mijn thuis van.

Lilian Bos is interieurarchitect

Zij is een klankbord en inspirator voor mensen die vastlopen in hun (ver)bouwplannen en bewaakt de rode draad in het ontwerp.

Zowel particulieren als ondernemers en organisaties schakelen haar in voor begeleidingstrajecten in de vorm van brainstormsessies en ontwerpopgaven.

Zij is een kleurrijke persoonlijkheid, enthousiast en brengt op een luchtige wijze de pijnpunten aan het licht met nieuwe inzichten als resultaat.

…. een persoonlijk verhaal over de huizen waarin ik woonde.

#inspiratie #motivatie #mindset #verhuizen #verbouwen #nieuwbouw